Misschien gaat het eigenlijk best goed.
Je hebt werk.
Mensen vertrouwen op je.
Je doet wat er van je gevraagd wordt.
En toch...
...merk je dat er iets niet klopt.
Niet groot.
Niet dramatisch.
Maar wel aanwezig.
Misschien herken je één of meer van deze gedachten.
"Ik weet eigenlijk niet goed wat ik voel."
Je kunt prima uitleggen wat je denkt.
Je analyseert.
Je begrijpt.
Maar wanneer iemand vraagt:
"En hoe is dat voor jou?"
...weet je het eigenlijk niet.
Misschien ben je niet het contact met je gevoel kwijt.
Misschien heb je ooit geleerd dat voelen minder belangrijk was dan doorgaan.
"Ik ben bang voor mijn boosheid."
Misschien omdat boosheid vroeger onveilig was.
Misschien omdat je hebt geleerd dat je aardig moest blijven.
Dus slik je haar liever in.
Tot ze zich op een andere manier laat zien.
Als irritatie.
Spanning.
Terugtrekken.
Of juist volledig aanpassen.
"Ik zorg beter voor anderen dan voor mezelf."
Je ziet snel wat anderen nodig hebben.
Je springt bij.
Neemt verantwoordelijkheid.
Maar wanneer iemand vraagt wat jij nodig hebt...
...heb je daar geen direct antwoord op.
En misschien voelt het zelfs egoïstisch om die vraag serieus te nemen.
"Mijn lichaam probeert me iets te vertellen."
Je schouders staan altijd strak.
Je slaapt onrustig.
Je bent moe.
Je adem zit hoog.
Of je hebt klachten waar medisch niets uitkomt.
Misschien is je lichaam niet tegen je.
Misschien probeert het je juist iets duidelijk te maken.
"Ik begrijp precies waarom ik doe wat ik doe."
Je hebt boeken gelezen.
Podcasts geluisterd.
Misschien zelfs eerder therapie gehad.
En toch merk je dat hetzelfde patroon steeds terugkomt.
Want begrijpen is niet hetzelfde als ervaren.
"Ik neem minder ruimte in dan eigenlijk goed voor me is."
Je wacht liever af.
Past je gemakkelijk aan.
Laat anderen voorgaan.
En ergens weet je:
"Ik leef kleiner dan ik eigenlijk ben."
"Ik ben moe van altijd sterk zijn."
Niet omdat je het niet aankunt.
Maar omdat je al zo lang degene bent die het oplost.
De schouders eronder.
Niet zeuren.
Doorgaan.
En ondertussen vraag je je soms af:
Wie zorgt er eigenlijk voor mij?
"Ik weet eigenlijk niet goed wat ik voel."
Veel mensen kunnen feilloos uitleggen wat ze denken.
Maar wanneer iemand vraagt hoe het écht met ze gaat, blijft het stil.
Dat betekent niet dat je niets voelt.
Vaak betekent het dat je ooit hebt geleerd je gevoel minder belangrijk te maken dan wat er van je werd gevraagd.
Stond jouw verhaal er niet tussen?
Dat verbaast me niet.
Mensen laten zich niet vangen in lijstjes.
Misschien kun je nog niet precies onder woorden brengen wat er speelt.
Dat hoeft ook niet.
Soms begint een eerste gesprek juist met de zin:
"Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom ik hier ben."
En dat is een prima begin.
Je bent welkom.
Praktijk Wietse Kroes in Middelburg voor mensen en teams die functioneel vastlopen — onder druk, verandering of groei.
Lichaamsgerichte psychotherapie | Systemisch werk | Familieopstellingen | Organisatieopstellingen | Middelburg – Zeeland