Als je hoofd het overneemt van je gevoel.
.
Even stilstaan #9
“Ik voel eigenlijk niet zoveel.”
Die zin hoor ik regelmatig.
En vaak volgt daarna:
“Tenminste… dat denk ik.”
Dat laatste vind ik veelzeggend.
Want wie zegt dat je weinig voelt, is vaak juist heel goed geworden in denken over wat hij voelt.
Analyseren.
Relativeren.
Doorgaan.
Een situatie van alle kanten bekijken.
Dat zijn geen slechte eigenschappen. Integendeel. Ze kunnen je ver brengen.
Maar soms ontstaat er ongemerkt een patroon: je hoofd neemt het over op het moment dat iets vanbinnen te dichtbij komt.
Niet omdat je ongevoelig bent.
Maar omdat je ergens in je leven hebt geleerd dat voelen niet altijd handig, welkom of veilig was.
Misschien was er weinig ruimte voor verdriet, boosheid of onzekerheid. Misschien moest je vooral flink zijn. Of doorgaan. Of zelf je problemen oplossen.
Dan is het logisch dat je leert vertrouwen op datgene waar je wél grip op hebt: je hoofd.
Je kunt jezelf heel goed begrijpen en toch niet voelen
Dat zie ik ook bij mensen die aan de buitenkant prima functioneren.
Ze weten precies waarom ze doen wat ze doen.
Kunnen situaties goed analyseren.
Hebben vaak al veel over zichzelf gelezen of nagedacht.
Maar wanneer ik vraag:
“Wat voel je nu?”
komt er soms een stilte.
“Dat weet ik eigenlijk niet.”
Of er komt opnieuw een uitleg.
En juist daar wordt het interessant.
Want een verklaring over wat er met je gebeurt, is nog geen ervaring van wat er nu in je gebeurt.
Je kunt bijvoorbeeld weten dat je te veel verantwoordelijkheid draagt.
Maar wat gebeurt er in je lichaam wanneer je opnieuw gevraagd wordt iets op te lossen?
Je kunt weten dat je eigenlijk een grens wilt aangeven.
Maar merk je ook wat er gebeurt voordat je toch weer “ja” zegt?
Je kunt begrijpen waar je patronen vandaan komen.
Maar kun je ze op het moment zelf ook herkennen?
Daar zit voor mij een belangrijk verschil tussen begrijpen en ervaren.
Je lichaam doet ondertussen gewoon mee
Gevoelens verdwijnen niet omdat je er niet naar luistert.
Ze kunnen zich op andere manieren laten zien.
In een gespannen kaak.
Een hoge ademhaling.
Een druk op je borst.
Onrust.
Vermoeidheid.
Een knoop in je buik.
Soms merk je het pas wanneer je lichaam harder gaat spreken.
Dat betekent niet dat iedere lichamelijke klacht een verborgen emotie heeft. Het lichaam is geen puzzel die je alleen maar hoeft op te lossen.
Maar het kan wel een ingang zijn.
Een manier om even stil te staan bij wat je misschien al een tijdje probeert te begrijpen.
Ook ik ken die beweging
Ik herken bij mezelf dat mijn eerste reactie soms is: begrijpen, oplossen, verklaren.
Dat hoofd is een prachtige bondgenoot.
Ik wil het dan ook niet uitschakelen. Ik geloof niet dat gevoelens de leiding moeten krijgen en dat je verstand maar moet volgen.
Het gaat mij om iets anders:
kun je beide weer horen?
Kun je merken wat er in je gebeurt, zonder het meteen te hoeven verklaren?
Kun je even blijven bij wat je voelt, zonder het direct op te lossen?
Dat is niet altijd gemakkelijk.
En eerlijk gezegd: ook voor mij blijft dat een oefening.
Misschien begint verandering daarom niet met nóg beter begrijpen.
Maar met voorzichtig opnieuw leren luisteren.
Naar jezelf.
Naar je lichaam.
Naar datgene wat je misschien al langer weet, maar nog niet helemaal hebt toegelaten.
Even stilstaan.
Even stilstaan
Vond je dit een herkenbaar verhaal?
Regelmatig schrijf ik een nieuwe Even stilstaan. Geen snelle tips, maar verhalen die uitnodigen om met iets meer aandacht naar jezelf te kijken.